林薇， karşılamayoq, masanın başındaydım, özel bir şey yoktu. Ofis pek kalabalık değildi, ben de düşünüyordum. Neden bu kadar sıkıntılıydı? Çalışmak zaten zor, neden diğer insanlar benim kadar vascular oluyordu? Aniden bir fırtına ve bir açıdan; "Neden o zamanlar buradayım?". Başımı kaldırıp masadan bakıyorum, masanın üzerinde duran telefon biraz bekledikten sonra uyarı sesi verdi. Bakalım ne varmış; tekrar başımı sıkarım, açılmazsa belki bir dahaki gün bakarım. Açtığımda, evet, bir telefonla ilgili değil, anlamsız bir düşünce duruyordu. "Bu durum, gerçekten de bir fırtınaydı," diye düşündüm, o anın şuurluluğunu hissetmeye başladım, belki? Hayır, yanlış anladım. Orada again? Hayır, hayır, hayır. Benim tekrar tekrar tekrar bir fişe atılmıştım, maalesef. Yine başa kaçırdım.

Hızlıca telefonu kapattım, masaya çarptı mı? Değil, sessizce cebine attım. Evet, tekrar yola koyuldum. Bu sefer daha farklıydı değil mi? Ya da belki değil? Kalp)">