姜月 gözlerini deformation kalınca ay ışığından nazar kırparken, kafasının dengesini almasıyla birlikte ilk acı hissi dudaktan döküldü. Elleri ve ayakları çukur çukurluklarda ağır ağır yere dokundu. Kırık bir şişe camın içerisine batmış gibi hissetti ki bu yüzden büzüştü.

"Benim halim ne?" diye mırıldandı. Kulaklarında kocaman kulak çanaklarıyla her şeyin iki kat daha gürültülü geldiğini fark etti. Gözlerini yaparak dışarıda konuşan kişiyi görmeye çalıştı ama sadece bir gölgemsi görsel elde edebildi.

"İçinle konuşacak kadar yorgun değilim." o ses daha da soğuk bir hal aldı, "Sadece bilmen gerekeni söyleyeyim, senin gibi kötü insanlara yardım mı etmeye çalışacaksın? Yoksa hayatta kalmanı mı tercih edeceksin?"

Gözlerini tam bir açamadı ama ses tonunda bir değişiklik hissetti. Bu kişi, tuhaf bir şekilde onu zorlukla ölümsüz kılıyordu ama aynı zamanda da ona düşman çıkarıyordu. Bir yüzde olgun, diğer yüzde acımasız bir figür vardı.